www.swiecie.eu - portal miejski

Świecka struktura Aikido zaczęła działać od 20 listopada 2002 r w szkole podstawowej numer 7 .Następnie z dniem 01.07.2003 . utworzyliśmy Świecki Ośrodek Aikido w nowej kwaterze przy ulicy Chmielniki 2b/3.

Dnia 01.03.2004 Świecki Ośrodek Aikido zmienił swoją strukturę na Świeckie Stowarzyszenie Aikido. W tym czasie uczestniczyliśmy na różnych seminariach, obozach letnich i zimowych na terenie Polski np. w Olsztynie, Suwałkach, Bytomiu, Gdańsku, Gdyni, Ełku, Warszawie, Bydgoszczy, Białymstoku, Bielsko-Białej. Jak również w innych państwach np. Łotwa, Litwa, Bułgaria, Grecja, Słowenia, Anglia, Stany Zjednoczone, Japonia. Świeckie Stowarzyszenie Aikido od dwóch lat jest zrzeszone Aikido Association Intrernational Polska.

Świeckie Stowarzyszenie Aikido zostało założone w 2002 roku w Świeciu. Działa w strukturze Aikido Association International z główną siedzibą w Tokio w Japonii.

AIKIDO jest japońską sztuką walki polegającą na rozległym systemie technik rzutów, dzwigni na stawy, uderzeń i unieruchomień. To sztuka walki bez współzawodnictwa, ucząca samoobrony w taki sposób by wykorzystać nadchodzącą siłę atakującego.

Nasze Stowarzyszenie skupia 45 osób dorosłych ćwiczących w 3 kategoriach wiekowych. Zajęcia odbywają się przez sześć dni w tygodniu pod okiem instruktora Tomasza Stożka (1 kyu).

Od lewej: P.Ziemlewicz- Mława, A. Sato- Chicago, T. Stożek- Świecie, A. Łapński- Białystok

TOMASZ STOŻEK, tel. kontaktowy: 0 508 282 703

FOTOGALERIE
>> Dzieci
[1] [2] [3] [4]

>> Seminarium w Świeciu 12-13.02.2005 r. z Dyrektorem AAI Polska

Tomaszem Krzyżanowskim
[1] [2] [3] [4] [5]

>> Obóz w Krynicy
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [8] [9] [10]

>> GRECJA
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32]

>> Pokazy walk dla dzieci z kolonii z Pieszyc (lipiec 2005)
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]

>> Integracja ŚSA pod hasłem "Wakacje z Aikido" (lipiec 2005)
[1] [2] [3] [4]

Sześćdziesięcioro uczestników z całej Polski przybyło do Świecia na seminarium aikido. Po raz pierwszy w naszym mieście przeprowadzono egzaminy dla dzieci na stopień Kyu.

- Dzieci po raz pierwszy przystąpiły do egzaminu na stopień Kyu - informuje Tomasz Stożek, prezes stowarzyszenia.

W dwudniowych zajęciach wzięli również udział najmłodsi członkowie świeckiego Stowarzyszenia Aikido.

Przed sportowym testem stanęli także dorośli. Wojciech Stożek i Szymon Baranowski pozytywnie przeszli egzamin na drugi stopień Kyu zapewniający im prawo do noszenia czarnych spodni zwanych „Hakamą”. W ten sposób już trzech członków świeckiego stowarzyszenia posiada ten prestiżowy przywilej. Wcześniej stosowne egzaminy zdał prezes stowarzyszenia, Tomasz Stożek.

FOTOGALERIA:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11]

Adepci świeckiego klubu uczestniczyli w zajęciach Siódmej Letniej Szkoły Aikido w Węgorzewie, prowadzonej przez tamtejszych mistrzów.
Seminarium poprowadził Grzegorz Pietrzyk z Bytomia, posiadacz trzeciego Dana i zarazem członek AAI Aikido Polska.
Zajęcia poprowadzili Sensej Hiroaki Kobayahi z Japonii (6 dan) i Tomasz Krzyżanowski (4 dan).
- Było to dla nas kolejne doświadczenie, które pokazało, iż treningi na takich obozach z roku na rok umacniają naszą pozycję wśród klubów z całej Polski, które ćwiczą aikido już od wielu lat - mówi Tomasz Stożek, instruktor świeckiego klubu. - Osobiście uważam, że tak napięty harmonogram zajęć, jaki mieliśmy w Węgorzewie doskonale pozwala na wychwycenie błędów, jakie popełniamy i późniejszą ich eliminację podczas treningów w macierzystym klubie - dodaje Stożek.
W połowie listopada Stowarzyszenie Aikido ze Świecia weźmie udział w kolejnym seminarium treningowym w łotewskiej miejscowości Lepaji.
Chętnych do uprawiania tego oryginalnego sportu stowarzyszenie zaprasza na zapisy, których można dokonywać w sali na terenie szpitala psychiatrycznego (obok dyrekcji).

tk, Express Świecie, 14 Września 2005

Podpatrywali mistrza
11 czerwca do Świecia przybyły kluby aikido z całej Polski, by uczestniczyć w dwudniowych zajęciach, prowadzonych przez Jacka Szpakowskiego.

To pierwsza wizyta właściciela 2. Dana z Giżycka w naszym mieście. Z tej okazji na seminarium przybyły kluby z Gdyni, Gdańska, Nowego, Olsztyna, Mławy i Iławy. Sensej zaprezentował kilka bardzo ciekawych układów samoobrony - szczególnie dla osób, które nigdy nie miały styczności ze sztukami walki. Podczas zajęć najmłodsi adepci aikido mieli okazję po raz pierwszy w życiu potrenować z bronią - Jo i Bokken.
Wieczorem wszyscy spotkali się przy ognisku nad jeziorem Deczno. Pod koniec seminarium odbyły się egzaminy dla dorosłych i dzieci na stopnie kyu.

W sierpniu świeckie Stowarzyszenie Aikido wybiera się do Sztokholmu, gdzie odbędzie się letni obóz z udziałem trzech mistrzów z Japonii. Będzie to drugi w tym roku wyjazd Stowarzyszenia za granicę. (tk)

Czym jest AIKIDO?

Aikido to japońska sztuka walki, jedna z najbardziej znanych i rozpowszechnionych na świecie. Słowo Aikido składa się z trzech części składowych:

AI - harmonia, KI - siła wewnętrzna DO - droga, czyli droga do zharmonizowania siły wawnętrznej.
Aikido to sztuka walki łącząca w sposób harmonijny ciało i umysł ćwiczącego, w której głównym celem jest filozofia pojmowania życia. Powszechnie uważa się, że aikido jest czymś więcej, niż jednym z wielu systemów walki. Mówi się, że aikido to sztuka wojenna bez walki, a w technikach i sposobach poruszania splatają się elementy psychologii i filozofii.
Taktyka aikido polega na wykonywaniu uników, zasłon, dźwigni, rzutów itp. Płynność, precyzja i skuteczność ruchów sprawia, że dobrze wyszkolony aikidoka potrafi poradzić sobie nawet z kilkoma przeciwnikami. Podstawą obrony jest zejście z linii ataku poprzez zwrot lub całkowity obrót ciała. Aikidoka nie przeciwstawia się ciosom napastnika, lecz unika ich. Umożliwia to obezwładnienie go, nagłe pozbawienie równowagi i przewagi, jaką dawał atak.
Aikido w mistrzowskim wykonaniu jest nie tylko bardzo skuteczną sztuką samoobrony, ale ma również niezwykłe wartości estetyczne. Z podziwem i zachwytem można przyglądać się finezyjnym ruchom mistrza, który odpiera najdziksze nawet ataki z niezwykłą płynnością i gracją. Aikido jest sztuką niebywale trudną. Wymaga ogromnej pracy i wieloletnich ćwiczeń zanim osiągnie się skuteczność obrony, a i wielcy mistrzowie po latach studiowania oświadczają, że są dopiero na początku drogi.

Dzięki geniuszowi Morihei Ueshiby nastąpiła transformacja technik, które zamiast niszczyć zdrowie, poprawiały je. Ueshiba stworzył podwaliny pod sztukę walki, która wykorzystuje siłę przeciwnika przeciwko niemu w sposób harmonijny, nie uznający przemocy i uszkodzeń ciała. Techniki aikido, tego na najwyższym poziomie przypominają taniec, który kończy się specyficznym rzutem lub unieruchomieniem. W aikido istnieją uderzenia we wrażliwe miejsca na ciele przeciwnika, które jednak nie powinny zakłócić harmonii ruchu.
Aikido do perfekcji opanowało omijanie siły, zgodnie zresztą z zasadami fizyki. Motorem ruchu w aikido są biodra, "rozrusznikiem" zaś głowa. Właściwa praca bioder w czasie techniki jest wyznacznikiem jej skuteczności. Wyluźnione ręce są tylko przekaźnikiem pomiędzy uke i tori (rzucanym i rzucającym), coś na kształt paska klinowego czy łańcucha rowerowego. Dłonie i przedramiona wykonują ruchy meguri (okrężne), które znacznie uefektywniają aikido. Aikidoka z reguły porusza się w krótkiej pozycji tzw. kamae wykonując ruchy tai sabaki, czyli zwroty i obroty ciała. Techniki aikido można podzielić na rzuty (nage waza), unieruchomienia (dźwignie - osae). Rzuty w aikido są efektem umiejętnego zmieniania dystansu (techniki rzutów irimi) oraz wykorzystania siły odśrodkowej (ura). Efekt technik aikido jest wprost "piorunujący" przy założeniu realnego, dynamicznego ataku. Ponieważ wykorzystujemy siłę ataku, trudno jest wykonać rzut przy nieudolnym, nierealnym, słabym ataku. Brak umiejętności atakowania jest głównym grzechem większości aikidoków, stąd też aikido postrzegane jest jako wyjątkowo trudna sztuka walki. Uprawiając aikido należy pamiętać o nauczeniu się właściwych ataków. Tylko one, pozwolą odczuć tori smak właściwie wykonywanej techniki. Pamiętajmy, że w aikido, sztuce defensywnej, reakcja jest wynikiem akcji.

Dźwignie (osae) to bolesne skręcenia nadgarstków, uciskanie splotów nerwowych, bądź dźwignie zakładane na barki i łokcie. Aikido słynie z dźwigni nadgarstkowych, które doprowadzone do perfekcji są bardzo skuteczne. W dobrym aikido techniki ucisków i dźwigni są podobne w działaniu do masażu akumpresury. Poprzez przekaz pozytywnej energii mogą mieć zbawienny wpływ na nasze zdrowie. Techniki aikido wykonuje się w trzech różnych układach tzw. suwari waza - obaj ćwiczący siedzą, hanmi hantachi waza - broniący się siedzi, atakujący stoi, tachi waza - obaj stoją.

W aikido uczymy się posługiwać bronią: jo - kij długości ok. 120 cm, boken - drewniana atrapa miecza samurajskiego. Studiowanie jo to kształcenie, ogólnie rzecz ujmując, koordynacja pracy stóp i rąk. Boken to nauka timingu (czyt. tajmingu), który jest jedną z najważniejszych umiejętności każdej sztuki walki.

Obecny kształt aikido opiera się na wielowiekowej tradycji sztuk walki. Źródłem wszystkich sztuk walki Dalekiego Wschodu były wojny. Jak wiadomo w czasie wojny (walki realnej) liczy się efekt czyli pokonanie przeciwnika, a nie sposób, w jaki został osiągnięty. Jeżeli mniejszy i stosunkowo słabszy pokonał większego i silniejszego przeciwnika, i jeżeli sposób w jaki to zrobił zostawał doceniony, to stawał się on nową metodą. Tak przez lata wykrystalizowały się setki takich metod, sprawdzanych niejednokrotnie w bardzo ryzykownych warunkach walki, podczas której jeden z przeciwników ginął. Dzięki wpływowi religii buddyjskiej, koncepcja (pragmatyczna) walki została przetransportowana na drogę filozoficzną. Trening, w celu pokonania przeciwnika, zastąpił trening umiejętnego życia.
Po rozpadzie klanu samurajów sztuki walki zmieniły swój charakter. Obecny kształt aikido ma swoje korzenie w tzw. daito aikijitsu, które zostało stworzone przez księcia Teijun, szóstego syna cesarza Seiwa (850-880 r. ne). Sztukę tę następnie udoskonalił Shinra Saburo Yoshimitsu, zainspirowany, jak głosi legenda, widokiem pająka zręcznie zapędzającego dużego owada w swoją sieć. Drugi syn Yoshimitsu, który żył w Takeda, dał początek rodowi o tym nazwisku. Sztuka daito aikijutsu była utrzymywana w sekrecie i uczono tylko członków rodziny Takeda. W roku 1574 Takeda Kunitsugu przeniósł się do Aizu i od tej pory sztuka walki prezentowana przez niego została nazwana aizu todome. Dopiero w roku 1868, w okresie ery Meiji, Sokaku Takeda, głowa rodu Takeda zaczął nauczać publicznie przez wieki pilnie strzeżonych tajemnic rodu Takeda, przemierzając w tym celu Japonię. Najwybitniejszym uczniem Sokaku Takeda był Morihei Ueshiba.
Mistrz Ueshiba urodził się w Tanabe, prowincja Wakayama, w listopadzie 1883 r. Sztukami walki zainteresował się już w wieku kilkunastu lat.
Takeda był człowiekiem niezwykle surowym dla swoich uczniów, co odpowiadało psychice Ueshiby. Tylko przez 100 dni Ueshiba ćwiczył pod okiem Takedy. Za pobierane lekcje płacił, jak na owe czasy, bardzo dużo, toteż wydał cały majątek. Do tego musiał zajmować się domem Takedy (przygotowywać drewno na opał, przynosić wodę itp.).
Duży wpływ na kształt współczesnego aikido maiły zainteresowania religijne Ueshiby. W 1919 roku związał się z sektą religijną Deguchiego, którego nauki wywarły ogromny wpływ na psychikę Ueshiby. Dzięki odpowiedniemu treningowi potrafił on wytworzyć u siebie "szósty zmysł", który pozwalał mu na wyczuwanie intencji przeciwnika. Zaczęła działać maksyma wielu sztuk walki - "nie myśl - czuj". Ueshiba potrafił zawsze wykryć intencje przeciwników, co dawało mu możliwość likwidowania ataku już w jego zarodku, a co za tym idzie - był nie do pokonania.
Sensei H. Kobayashi opowiadał zdarzenie, kiedy to Ueshiba miał stoczyć walkę w nieznanym terminie, z jednym z najznakomitszych mistrzów miecza (w tym czasie) w Japonii. Podczas kolacji, w pewnym momencie, powiedział do Kobayashiego: "idź otwórz drzwi, bo idzie ten człowiek ze mną walczyć, wpuść go do środka.". Jest to jeden z wielu przykładów paranormalnych zdolności mistrza Ueshiby.
W lutym 1942 roku aikido pojawia się oficjalnie jako szkoła fundatora. W latach 1942-46 pojawiająsię u boku mistrza Ueshiby uczniowie, którzy do dnia dzisiejszego wiodą prym w tej sztuce walki. Są to m. in.: Morihiro Saito, Koichi Tochei, Gozo Shioda, Hirokazu Kobayashi, Kissomaru Ueshiba (syn mistrza), Nobuyoshi Tamura itd.
W 1948 roku po raz pierwszy pojawia się autonomiczna organizacja aikido-Aikikai. Pierwsze publiczne pojawienie się aikido jako organizacji odbyło się w Tokio, w listopadzie 1956 roku. Pierwszy publiczny pokaz sponsorowany przez organizację Aikikai miał miejsce w maju 1960 w Tokio - hala Yamano. W styczniu 1969 r., a więc w roku śmierci Ueshiby, oddane zostaje do użytku nowe Hombu Dojo (kwatera główna organizacji Aikikai).
Nadmienić należy, że rozwój organizacyjny nie interesował twórcy systemu mistrza Ueshiby. Od końca lat 40. Ueshiba podróżował po całej Japonii nauczając aikido. Dość powiedzieć, że przez ostatnie 15 lat życia bardzo rzadko przebywał w stolicy kraju, Tokio. Ze względu na to, tylko nieliczni mistrzowie mogli sobie pozwolić na pernamentne przebywanie z mistrzem (częste zmainy miejsca pobytu). Sytuacja ta miała zasadniczy wpływ na obecny kształt aikido w świecie. W ostatnich 10. latach życia mistrza Ueshiby, w jego otoczeniu pozostali tylko najwierniejsi uczniowie, tj. Koichi Tochei, uhonorowany przez Ueshibę stopniem 10 dan, Hirokazu Kobayashi - 8 dan, Morihiro Saito - 8 dan.
Po śmierci Ueshiby nastąpił rozdźwięk pomiędzy wychowankami mistrza, który w rezultacie doprowadził do usamodzielnienia się każdego z nich. I tak, Kissomaru Ueshiba stanął na czele organizacji Aikikai, Gozo Shioda - Yoshinkan, Morihiro Saito skupił swoich uczniów przy starym dojo M. Ueshiby w Ibaraki, M. Mochizuki - 8 dan - stanął na czele organizacji Yoseinkan, natomiast Kochi Tochei założył Stowarzyszenie Ki. Należy jeszcze wspomnieć, że jeden z najwybitniejszych uczniów Ueshiby, Kenji Tomiki z Uniwersytetu Waseda zajął się ideą usportowienia aikido.
Dla jasności obrazu należy dodać, że aikido M. Ueshiby, przez ostatnich 40 lat życia mistrza, ulegało ewolucji. Największe jakościowo przeobrażenia nastąpiły w latach 1955-68. Ze względu na to, że wymienieni wyżej uczniowie pobierali u niego nauki w różnych okresach, prezentują oni obecnie diametralnie różny styl aikido. Laikowi, obserwującemu równolegle pokazy mistrza Shiody oraz mistrza Kobayashiego, nasuwa się spostrzeżenie, że jeśli jeden demonstruje techniki aikido, to drugi na pewno nie. Bierze się to stąd, że posiadacz 9 dan G. Shioda studiował aikido pod okiem Ueshiby tylko 9 lat, w latach 1934-43. Okres ten charakteryzował się bardzo twardymi, krótkimi technikami. Natomiast mistrz H. Kobayashi praktykował aikido, u boku Ueshiby, w latach 1945-69. Jak już wspomniałem wyżej, okres ostatnich 10 lat życia twórcy aikido to okres ogromnych jakościowych przeobrażeń. Ueshiba wprowadza ruchy meguri (ruch okrężny głównie nadgarstków), wykorzystując przy tym studium ruchu pracy całego ciała, przy jednoczesnym relaksie psychofizycznym. Kontynuatorami tego typu aikido są obecnie, najbardziej związanie z mistrzem Ueshibą w tym okresie, Koichi Tochei oraz Hirokazu Kobayashi.
Obecnie aikido, jako sztuka walki, ma charakter międzynarodowy. Ekspansja na zewnątrz Japonii nastąpiła w latach 1953-58, kiedy to mistrz Tochei zapresentował aikido na Hawajach i na kontynencie amerykańskim (miał miejsce dość znany w kręgu aikidoków incydent demonstracji przez Koichi wygranej walki pokazowej z 5 najlepszymi judokami Stanów Zjednoczonych).
W Europie natomiast, dynamiczny rozwój tej sztuki rozpoczął się od wyzyty Minoru Mochizuki w 1951 r. we Francji. Rok później mistrz Tadashi Abe otworzył dojo (salę ćwiczeń) we Francji oraz we Włoszech.
Najbardziej dynamiczny okres rozwoju aikido w Europie datuje się od 1960 roku. W ostatnich 20 latach największy wkład w jego rozwój w Europie włożyli mistrzowie: N. Tamura, H. Tada, M. Noro, K. Asai, M. Kawamukai, T. Tomita, T. Ichimura, K. Chiba, S. Sugano.
W roku 1974, za sprawą jednego z prekursorów aikido w Europie, Włocha G. Filippini, po raz pierwszy odwiedza Europę H. Kobayashi. Od tego momnetu regularnie co roku prowadzi tzw. międzynarodowe staże aikido, w krajach wiodących w tym ruchu, tj. Włoszech, Francji, RFN, Belgii. Zwolennicy mistrza Kobayashiego grupują się w organizacji zwanej Unią Aikido Kobayashi. Jest to organizacja otwarta, zrzeszająca obecnie kilkadziesiąt tysięcy ćwiczących - między innymi z Włoch, Francji, Belgii, RFN, Szwajcarii oraz Polski. Na czele Unii Aikido Kobayashi w Europie stoi dwóch mistrzów, wychowanków mistrza Kobayashiego, Andre Cognard z Francji oraz Giampietro Savegnago z Włoch.
Podobnie jak w Japonii, także w Europie aikidocy zrzeszają się w różnych organizacjach. I tak, w najprężniejszych ośrodkach sztuk walki, czyli we Francji i Włoszech, istnieje obecnie kilka organizacji (w samych Włoszech doliczyłem się ich sześciu).
Tekst opracowano na podstawie książki Jacka Wysockiego "Aikido bez tajemnic"

Morihei Ueshiba urodził się 14 grudnia 1883 roku Tanabe w Prefekturze Wakayama. Jako mały chłopiec nie lubi zbytnio zabaw i ruchu na świeżym powietrzu. Woli spędzać czas na czytaniu lektur i słuchaniu opowieści matki. W wieku siedmiu lat rozpoczyna edukację od poznawania chińskiej literatury pod kierunkiem buddyjskiego mnicha. W tym czasie zaczyna uprawiać pływanie i zapasy sumo. Po ukończeniu nauki w szkole na poziomie elementarnym zostaje przyjęty do liceum w Tanabe. Opuszcza jednak szkołę przed jej ukończeniem, aby podjąć pracę w miejscowym urzędzie podatkowym. Morihei rezygnuje z tej pracy w 1902 r. i wyjeżdża do Tokyo gdzie zakłada własną firmę "Ueshiba Trading" zajmującą się handlem artykułami piśmiennymi. Tam też podejmuje naukę tradycyjnego jujutsu i kenjutsu.W tym samym roku choruje na beri-beri i jest zmuszony opuścić Tokyo. W roku 1903 zostaje powołany do wojska. Po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej wysłano go na front, gdzie wyróżnia się zaletami charakteru i odwagą, za co otzymuje stopień sierżanta. W roku 1907 zostaje zwolniony z wojska i powraca do Tanabe, gdzie rozpoczyna pracę na rodzinnej farmie biorąc czynny udział w życiu politycznym. W tym okresie uczy się stylu judo Kokodan i kontynuuje naukę u mistrza Nakai otrzymując od niego certyfikat szkoły Goto.

W 1912 r. wraz z grupą ochotników, w odzewie na apel rządu, osiedla się w niezamieszkanej części Hokkaido. W 1915 roku w mieście Engaru (północna część Hokkaido), w hotelu Hisada Morihei Ueshiba spotyka mistrza Daito-ryu o nazwisku Sokaku Takeda, który jest już wówczas bardzo znany. Ueshiba ćwiczy Daito-ryu pod okiem Takedy sensei od 1915 do 1919 roku (około 5 lat) i jest traktowany przez niego niemalże jak syn. Treningi są intensywne ale Morihei podchodzi do nich z wielkim zaangażowaniem. Jako asystent Takeda sensei Ueshiba bierze udział w 9 seminariach i począwszy od 8 seminarium młody Ueshiba po 70 dniach treningów (kazde z 7 seminariów jak zresztą wszyskie seminaria Sokaku Takeda sensei trwało 10 dni przyp.autora) mając wówczas tylko około 30 lat występuje w charakterze asystenta Sokaku ucząc min. sędziów, oficerów wojska i policji.W tamtych czasach pozycja ta była trudna do osiągnięcia z uwagi na fakt, że jako instruktorzy sztuki walki byli zatrudniani jedynie potomkowie samurajów. W czerwcu 1917 r. rodzi się najstarszy syn Morihei, Takemori. W 1919 r. na wiadomość o ciężkiej chorobie ojca przenosi się do Tanabe. Po śmierci ojca w 1920 r. Ueshiba wraca do Ayabe (Kyoto).
Certyfikat kyojudairi (asystent instruktora) Ueshiba otrzymuje gdy mieszka w Ayabe. Sokaku Takeda przebywa w tamtym okresie w domu Morihei zwanym Ueshiba Juku prowadząc z nim wspólnie seminarium trwające od 28 kwietnia do 15 września 1922 r. W tamtym okresie widać wyraźny związek Morihei Ueshiba z Onisaburo Deguchi - przywódcą sekty Omoto-kyo. Bezspornym jest fakt, że Takeda nie lubił religli Omoto-kyo oraz jej wyznawców dlatego też nie uczył ich Daito-ryu. W zapiskach i oficjalnych certyfikatach, z tamtego okresu wyznawcy Omoto-ryu, którzy uczyli się tej sztuki od Morihei Ueshiba figurują jako "studenci Ueshiba Juku, którzy otrzymali instrukcje w Daito-ryu jujutsu Sokaku Takeda sensei". W Ayabe Ueshiba pozostaje aż do 1928 r. biorąc czynny udział w różnego rodzaju praktykach religijnych i prowadząc kursy sztuk walki w Akademii Ueshiba. Praktyka sztuk walki zaczyna przyjmować coraz bardziej duchowy charakter co owocuje odejściem od Yagyu-ryu i Daito-ryu i powstaniem nowego stylu - aiki-bujutsu.

W roku 1925 po pojedynku z mistrzem kendo Morihei Ueshiba zrozumiał, że celem jego sztuki walki ma być doskonalenie samego siebie, a nie doskonalenie się w walce. Od tego momentu mając jasny obraz celu swojej szkoły, przez prawie 30 lat dąży do coraz doskonalszego wyrażania tego co czuł w ruchu. Wtedy też uznaje, że lepszą nazwą dla jego sztuki będzie aikibudo. Gdy aikibudo staje się szerzej znane, przyciąga wielu dystyngowanych praktyków, między innymi członków dworu cesarskiego. W roku 1927 Ueshiba postanawia opuścić Ayabe i osiąść na stałe w Tokyo jako nauczyciel sztuk walki.

W 1930 roku Ueshiba otrzymuje willę w Ushigome i rozpoczyna budowę nowego dojo. Właśnie tam składa mu wizytę Jigoro Kano, twórca judo. Techniki Morihei wywierają na Kano tak ogromne wrażenie, że mówi o jego sztuce:”Oto moje idealne budo”. Poźniej wysyła dwóch swoich uczniów: Kenji Tomiki i Minoru Mochizuki aby ćwiczyli pod okiem Ueshiba sensei (z uwagi na fakt, że Ueshiba był uczniem Takeda sensei przyp.autora). W 1931 roku w tym samym miejsu gdzie w chwili obecnej znajduje się główne dojo, ukończone zostaje liczące 80 mat dojo zwane Kobukan. Następne 10 lat jest złotym okresem dla rozwoju aikibudo, a Kobukan znany był jako ”piekielne dojo”. W 1941 roku Morihei Ueshiba zakłada bazę organizacji aikido w Ibaragi, a on sam przeprowadza się do Iwama, gdzie rozpoczyna budowę świątyni i dojo. Zostaje ono ukończone tuż przed zakończeniem wojny. W 1942 Morihei Ueshiba uczestniczy w pokazach aikibudo, które odbyły się w Mandżurii. Po zakończeniu wojny w roku 1948 kwatera główna zostaje z powrotem przeniesiona do Tokyo. Od roku 1950 Ueshiba zaczyna ponownie podróżować po Japonii, ucząc, dając pokazy i wykłady. Morihei Ueshiba do śmierci pozostaje w Iwama. Wstaje codziennie o piątej rano a w dni świąteczne o trzeciej. Następnie medytuje, po czym zajmuje się gospodarstwem a wieczorem prowadzi treningi. Do końca życia mistrz modyfikuje i udoskonala techniki aikido. Wiosną 1969 roku stan jego zdrowia znacznie się pogarsza. Umiera 26 kwietnia 1969 roku.

Literatura:
"Conversations with Daito-ryu Masters" Stanley A.Pranin Aiki News 1995
"Budo" Morihei Ueshiba Wydawnictwo Diamond Books 1998